Updates

Op het moment dat een medische behandeling verre van het gewenste resultaat oplevert dan heeft dat een grote impact op het leven van een gedupeerde patiënt en naar ik mij voor kan stellen ook (zij het op een andere manier) voor de arts, de zogeheten First and Second Victim. Geen arts voelt mijn dagelijkse pijn en beperking, natuurlijk niet. 

Inmiddels moet ik erkennen dat ik lijd aan het door mijzelf maar benoemde Post Traumatisch Specialisten Syndroom. Ik ben zo verschrikkelijk bang geworden voor deze beroepsgroep, dat ik ernstig uit moet kijken dat ik om deze reden geen zorgmijder ga worden en ik schrik zelf van mijn fysieke reactie op enige witte jas. Zelfs bij de tandarts, ook dat is een arts, lig ik onwaarschijnlijk te beven, ik ben puur bang geworden. Ik was nooit bang voor spinnen, wel voor de gevolgen van een tekenbeet en nu helaas ook voor mensen die gestudeerd hebben om  mij en jou beter(?)  te maken. Mijn blauwdruk is inmiddels dat een dokter je ziek maakt en dat klopt natuurlijk niet. Ook ik kan acute medische zorg nodig hebben, een eventuele gecompliceerde botbreuk behoeft uiteraard deskundige, medische expertise. 

Toch koester ik maar één diepe wens en deze is dat,  als er ooit nog in mij gesneden gaat worden, het de forensisch patholoog betreft. Als het dan namelijk 'mis gaat' zal ik daar geen gevolgen meer van ondervinden en dat is een geruststellende gedachte.  

En voor mij blijft het belangrijkste dat van iedere 'casus' waarbij het mis is gegaan geleerd gaat worden! Dat professionals hiervan willen leren en het met elkaar gaan delen opdat dit huidige en aanstaande patiënten niet hoeft te overkomen, niet op deze wijze althans. Dat behoeft dappere artsen die tegen een gedupeerde oprecht kunnen zeggen dat ze het heel erg vinden hoe het traject is verlopen, maar dat ze er alles aan gaan doen om dit in de toekomst te voorkomen. Dat wil een patiënt horen! Dat zijn of haar casus niet voor niets is geweest! 


Waar mensen werken gaan zaken mis, dat begrijpt iedere patiënt en het is verschrikkelijk als dat jou overkomt. Patiënt en arts hebben met elkaar een heftige situatie meegemaakt met serieuze consequenties voor de patiënt of met hun nabestaanden en ook dat gebeurt helaas. Het nadien direct met elkaar in contact treden om het gebeurde uitvoerig te bespreken en elkaars ervaringen te delen, hoe moeilijk ook, maakt dat beiden op termijn hopelijk beter door kunnen met het oppakkken van hun bestaan in leven en werk.

Het enige wat een patiënt wil horen is de waarheid: 'wat is er gebeurd, waarom kon het mis gaan, waarom ging het mis, wat waren de overwegingen voor het (nadien) ingezette traject, hoe heeft de arts dit ervaren, hoe heeft de gedupeerde dit ervaren, wat zijn de dagelijkse consequenties en nog vele, vele andere vragen die een antwoord behoeven'.   

Geregeld ontvang ik e-mails met de vraag hoe het nu met mij gaat en hoe het door mij ingezette traject verloopt. Vandaar dat ik geregeld updates weer zal gaan geven, dat wil zeggen als er iets te melden valt.

Wel, achter de waarheid komen behoeft een ware kruistocht en dat is treurig. Het lijkt wel alsof de patiënt het bewijs moet leveren dat het niet goed is gegaan en wàt er dan is misgegaan?! Maar goed, als dat de spelregels zijn dan speel ik het spel op deze wijze mee, ik heb vooralsnog geen keus. Het spel dateert uit 1918, het is inmiddels 2018 en er schijnt nog weinig veranderd te zijn. Oprecht hoop ik dat anno 2118 er wel positieve veranderingen hebben plaatsgevonden. Het fossiele, oude systeemdenken dient geen arts en geen patiënt en dat in een wereld die steeds meer digitaliseert.  

Heel dankbaar ben ik dat ik inmiddels mijn ervaringen mag delen met a.s. medisch specialisten. Ook zij zullen mogelijk te maken krijgen met behandeltrajecten die niet het gewenste resultaat op gaan leveren. Juist dan is het de kunst om als professional hiermee om te gaan, samen met de patiënt, dat getuigt pas echt van deskundigheid. De jeugd heeft de toekomst en het met elkaar op zoek gaan naar redenen die dit systeem zouden 'rechtvaardigen' is interessant. Welke rol speelt hierin de verzekeraar van het ziekenhuis, de Raad van Bestuur, de specialisten,  is er sprake van een generatiekloof tussen artsen;  jong denken versus oud denken, worden artsen onder druk gezet om de waarheid te verzwijgen en waarom? Kortom, dat levert interessante discussies op die buitengewoon relevant zijn om enige cultuurverandering in gang te zetten ten behoeve van gedupeerden en artsen. Ook diverse specialisten voelen zich niet senang in het huidige syteem en dat kan ik mij helemaal voorstellen.
 
Meerdere updates zullen volgen!